okay så han svarte jo bare "hei" sant, men dwt e nå liksom ikkje poenget lenger for eg har møtt nokon heilt andre liksom, på en heilt vanlig måte, ikkje sånn tinder-greie der man skal framstå som en betre versjon av seg sjølv, men sånn på ordentlig der alt bare skjer av seg sjølv og plutselig sitter man der og gliser som en idiot inn i veggen på trikken og folk ser rart på deg, og dwt rare e at eg ikkje eingong e flau over dwt, eg e berre... glad?? sånn på en måte eg ikkje har kjønt på mange år faktisk og dwt e jo heilt sjukt kor fort hjerna snur altså, for to veker sida var eg jo dønn seriøs på at eg skulle vere åleine resten av livet med katten liksom. til anonym 42: ja dwt gjekk jo bra til slutt, takk for at du spurde, veldig rørande at du følgde med. også snakka vi i telefonen i natt i tre og ein halv time og eg trur eg sappe ja eg sa dwt högt, eg sa at eg hadde tenkt på han heile uka som om han e en sang eg ikkje får ut av hovudet, og det er jo heilt sprøtt fordi eg hater jo å prate i telefon egentlig, eg blir sittande å puste rart og seie "jaa" i feil augneblink, men med han så berre fløyt dwt liksom og me fniste og han sa "du e rar" og eg veit ikkje om dwt var kompliment men eg tok dwt som dwt. også heilt tilfeldig så kom eg til å tenke på at eg må huske å kjøpe kaffi i morgn. serr, kikke nokon faktisk på kva folk bestiller på date og dommer dei for dwt, eller e jeg berre jalla som fekk en lobotomi av kysset hans tre gonge på rad i går k #norge #dating