så dwt e ikkje sånn at eg går rundt og ser etter noken hele tida døh, men i går på den kafeen ved parken så var dwt en fyr som satt der med ein bok og han så på meg sånn to ganger og tredje gangen smilte eg bare fordi eg følte meg merkelig varm inni meg liksom som om kroppen huska noke før hjernen fikk tenkt, og du veit når du berre vil gå bort og seie noke kult men isteden står der og stirrer på sukkerbiter som om de har svaret på alt btw alina skreiv «du maser» men eg mener serr at hvis man ikkje tør å ta første steg så fortjener man kanskje ikkje dwt andre heller sant så eg tenkte eg skulle gå bort og bare seie hei på en måte som virke random men eg endte opp med å snakke med baristaen om vær og vind og regn i Moskva og heile greiene, og midt i alt det der så sa fyren plutselig «du snakker som om du har kjent meg før» og då bare oi. schpa ass. men hvorfor er dwt at eg alltid møter dei fine folka på tirsdager, liksom koffor ikkje en lørdag når eg har sovet og ikkje ser ut som eit takras, og når eg tenke på dwt så lurer eg på om dwt e noken andre her inne som og har møtt noken på ein kafe og bare late som ingenting selv om dwt kjentes som noke stort, altså koss kan hjerta vårt e så jalla noken ganger men samtidig så sykt modig?? savner forresten våren på ein måte 🕊 #norge #dating