okei så dwt e sånn at eg låg i senga i går og bare stirra i taket og plutselig bynnte eg å tenke på patterns ass, ikkje sånn kjedelige greier men sånn at alt e et mønster liksom, som om universet bare repeterer seg sjølv på ein måte som e litt skummel men og ganske fin, og eg tenkte på kor mange ganga eg har gått same veien til trikken og korleis det egentlig e eit mønster som eg ikkje valgte sjølv, berre sånn, det skjer. for det e jo dwr alle sammen? går i sirkler? døh eg e ikkje heilt sikker men dwt føles sånn. og forresten nokon anonym kommenterte på forrige «du e så jalla» og eg bare, ja? og? e dwt ein diss eller e dwt eit komplimento fordi eg ikkje forstår folk lenger, dwt e ikkje lov å vere jalla lenger liksom. men ja, eg hadde også tenkt litt på at dwt e noko med trygghet, sånn at når ein følger eit mønster så føler ein seg på ein måte trygg fordi ein veit kva som kjem neste, men samtidig e dwt jo det som gjer at alt blir litt... kjedelig? når du aldri overraska. ok men dwt e jo det eg prøver å bli bedre på, å bryte dei mønstera som ikkje tjenar meg, fordi kvifor skal eg liksom bevege meg i den same snevre litle sirkelen når hele verden e der og kvitor skal eg heile tida gjere dei same ting som folk forvente av meg heile tida uten å stoppe opp og lure på om dette egentlig gir meg noe i det heile tatt. 1-2 ord. dwt var djupt ass. haha. men serr nå lurer eg på ein litt random greie, kva mønster har du som du aldri har sagt til nokon men som du #norge #dating